หดหู่ใจมาก!!! เด็กวัย 9 ขวบ พิการซ้ำซ้อนและยังกำพร้าพ่อแม่ เมื่อรู้ว่ามีอาการอื่นๆเพิ่มขึ้นอีก?! ยิ่งสะเทือนใจ…(รายละเอียด)

11 มีนาคม 2560 เฟสบุ๊ค “Worranan Sarasalin” ได้โพสต์ข้อความพร้อมภาพของ “น้องนัน” เด็กชายพิการซ้ำซ้อน หูหนวก ตาบอด เดินไม่ได้ต้องนั่งอยู่บนรถเข็น กำพร้าพ่อและแม่ อยู่กับยาย2คน ไม่ได้เรียนหนังสือ
สภาพจิตใจเริ่มย่ำแย่ เพราะคิดถึงแม่ผู้จากไป ชอบเก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร เริ่มมีพฤติกรรมก้าวร้าวขึ้น จึงขอแชร์เพื่อ
ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาช่วยเหลือด่วน โดยข้อความที่น่ารันทดใจว่า…

ผมคิดถึงคนบนฟ้าครับ…แม่กลับมาหาหนูได้มั๊ย?? แววตาเหม่อลอยของ ด.ช.นันทพงศ์ โพธิ์เทศ์ อายุ11 ปี..ตามมี ตามเกิด ตาบอด หูไม่ได้ยิน เดินไม่ได้ ไม่ได้เรียนหนังสือ แม่ตาย!!!น้องเคยผ่าตัดสมองตั้งแต่แรกเกิดหลายครั้ง.(เด็กคนนี้อยู่ที่ 24.ม.7ต.หนองโอ่ง อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี) “ตาอั่ม อู่ทอง” หนูคิดถึงคนบนฟ้าครับ(แม่ของน้อง)น้องนัน ที่ตาอั่ม เคยเห็นมาตั้งแต่เด็กๆวันเวลาผ่านมา11 ปี ครั้งนัน…เราเจอกัน
#ครั้งแรกน้องก็ทำ..ตาอั่ม น้ำตาไหล ตอนเเข้าช่วยเหลือเด็กพิการอายุน้อยที่ยากจนและพ่อแม่
แยกทางกัน **สมัยยังนั้นไม่มีเฟสบุ๊คเหมือนสมัยนี้**

#ครั้งที่สอง..ตอนนั้น ตาอั่ม ยิ่งสะเทือนใจที่สุดเข้าไปอีก เพราะแม่แท้ๆที่คอยเลี้ยงดูน้องที่แยกทางกับพ่อ(ตาย) แม่น้องเสียชีวิตเพราะแม่น้อง เกิดอาการลมชักขณะทำนา ลมชักกำเริบล้มหน้าคว่ำหน้าแช่น้ำเสียชีวิตจากไป ** น้ำในนาประมาณท่วมแค่ท่วมหลังฝ่ามือ** ตอนเกิดเหตุไม่มีคนเห็น ทำให้แม่น้องขาดอากาศใจเสียชีวิต..**ย้ำนะครับน้ำตื้นแค่ท่วมหลังฝ่ามือ(แม่มีโรคประจำตัวคือ..ลมชัก)ตอนนั้นตาอั้มยังช่วยงานทีมข่าวไทยรัฐ..ข่าวแม่น้องลงหนังสือพิมพ์ หัวข้อว่าหลังจากแม่เสียชีวิต น้องก็นอนร้องไห้เรียกแม่ทั้งคืน บอกว่าคิดถึงแม่ที่อยู่บนฟ้า ยายต้องคอยปลอบว่าแม่ไปเป็นนางฟ้าอยู่บนฟ้า บ้างครั้งต้องอ้างว่าแม่ไปทำธุระที่นั่น ที่นี่ เดี๋ยวแม่ก็กลับมาน้องถึงจะหยุดร้องไห้…รอแล้วรอเล่าแม่ก้ไม่กลับมาทุกวันก้ยังต้องบอกอย่างนี้อยู่…แม่นอนด้วยกันกับน้องมาตั้งแต่เกิด เป็นธรรมดาที่เด็กจะร้องเรียกหาแม่ คนรอบข้างแม้แต่ตัวตาอั่มเองก็มักหดหู่และเศร้าใจ น้ำตาไหลทุกครั้งที่ได้ยินเสียงน้องร้องไห้เรียกหาแม่ตัวเอง…ตอนนั้น….ตาอั่มได้แค่ช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆตามกำลังตอนนั้นสื่อยังไม่กว้างแบบทุกวันนี้.

#ครั้งที่สามที่ได้เจอกัน(ล่าสุด)หลังจากผ่านมา 11 ปี ครั้งนี้น้องโตขึ้นมาก พร้อมกับอาการเก็บกด เก็บตัวชอบอยู่คนเดียว บางครั้งมีคนไปพูดคุยน้องก็จะมีอาการก้าวร้าวใส่บ้างไม่ชอบ ไม่พอใจ ..น้องกลายเป็นเด็กไม่ค่อยพูดคุย ที่สำคัญสมัยเล็กๆตาน้องยังพอมองเห็นบ้าง แต่ตอนนี้ตาน้องทั้งสองข้างกลับบอดสนิทมองอะไรไม่เห็นเลย และยังมีอาการหูไม่ได้ยิน(ได้ยินข้างเดียว)น้องเดินไม่ได้เพราะขาทั้งสองใช้งานไม่ได้
น้องนั่งอยู่บนรถเข็นเหล็กที่ญาติพี่น้องทำให้ ตอนนี้น้องอยู่กับยาย 2คน และไม่ได้เรียนหนังสือเพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ น้องชอบนั่งคุยคนเดียว..น้องมีความสุขอยู่ในโลกส่วนตัวของน้องคนเดียวแต่ผมเห็นแล้วรู้สึกเป็นห่วง…อยากให้น้องได้ออกมาเรียนรู้ในโลกกว้างกว่านี้น่าจะดีกว่า..อย่างน้อยก็เรื่องเรียนเพราะน้องอ่านหนังสือและเขียนหนังสือไม่ได้เลย (ว่าง่ายๆไม่มีความรู้)

**ชะตากรรมช่างซ้ำเติมไม่หยุดไม่หย่อนซะจริงๆโธ่ชีวิตหน่อชีวิต*

 

อยากให้น้องคนนี้ได้เรียนหนังสือและมีเพื่อนชีวิตจะได้สดใสมากกว่านี้ จะได้ไม่ซึมเศร้าอย่างน้อยจะก็ได้มีเพื่อนเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆเขาที่สำคัญน้องจะได้อ่านหนังสือออกและช่วยเหลือตัวเองได้**
#ฝากหน่วยงานพื้นที่เข้าไปช่วยเหลือดูแลหน่อย..สงสารเด็กมัน
ทั้งสภาพจิตใจและความเป็นอยู่รวมถึงเรื่องการศึกษา

cr: ที่มา Worranan Sarasalin

You May Also Like